Wyjmij tort z lodówki i wsuń weń nóż. Medovik (Медовик), który przez noc nasiąkł kremem, pozwala ostrzu prześlizgnąć się między warstwami, a na przekroju widać wiele cienkich linii. Nie ma tu efektownych owoców ani czekolady. Jest miód, karmelizowany cukier i kwaskowaty posmak nabiału — i zostają z tobą na długo. Rosyjskie słowo „мёд" znaczy miód, a ten miodowy tort składa się z wielu cienkich, upieczonych warstw przełożonych kwaskowatym kremem bliskim smetanie. To ciasto, które gotowe jest dopiero dzień po upieczeniu.

Medovik i jego miejsce na postsowieckim stole
Wiele miodowych ciast w innych kuchniach to jeden gruby biszkopt, ale medovik powstaje inaczej. Podgrzewasz miód, cukier i masło w kąpieli wodnej, spulchniasz ciasto odrobiną sody, a potem cienko je rozwałkowujesz i pieczesz jako wiele osobnych warstw. Prosto z pieca warstwy są twarde. Przez noc wchłaniają wilgoć z kremu ze śmietany (smetany) i łączą się w miękką, wilgotną całość. Czekanie na tę zmianę jest częścią przygotowania.
Składniki to miód, jajka, masło, mąka i śmietana — wszystko, co zwykle ma się w domowej kuchni. Dlatego medovik powstaje w tak wielu kuchniach i dlatego liczba warstw, słodycz kremu i aromat miodu różnią się z kuchni na kuchnię. Wciąż jest uwielbiany w krajach byłego Związku Radzieckiego. Sąsiednie kraje mają podobne miodowe torty warstwowe, na przykład czeski medovník i polski miodownik.
W Rosji legenda opowiada o młodym cukierniku z XIX wieku, który upiekł ten tort dla carycy Elżbiety Aleksiejewnej (żony Aleksandra I). Nie wiedział, że nie lubi miodu, a mimo to tort jej zasmakował. W dziewiętnastowiecznych rosyjskich książkach kucharskich medovik się jednak nie pojawia, więc ta historia nie jest ustalonym pochodzeniem. Tort stał się szeroko popularny w czasach radzieckich.
Jeśli watruszka (po japońsku) to słodka bułka na poranek, to medovik jest rosyjską słodyczą, na którą warto poczekać — krojoną po trochu i jedzoną przy herbacie.
Składniki

Z tych ilości powstaje jeden mały medovik o średnicy około 12 cm i wysokości 7 cm. Pieczesz 8 cienkich warstw, przekładasz 7 z nich, a resztę ciasta i oskrobki kruszysz na okruszki do obtoczenia wierzchu i boków. Większy tort o średnicy 18 cm zwykle piecze się w domowym piekarniku nierówno, więc za pierwszym razem zacznij od małego.
Ten przepis zawiera pszenicę, jajka i nabiał. Tort przekładany śmietaną i śmietanką nie powinien długo stać w temperaturze pokojowej, inaczej niż upieczone ciasteczko. Po złożeniu zostaw go w lodówce i po pokrojeniu też przechowuj w chłodzie.
Decydując się na zamienniki, chroń trzy rzeczy: aromat miodu, cienkie warstwy i kwaskowaty krem. Jeśli zastąpisz miód syropem klonowym, aromat złagodnieje, a tort stanie się bliższy innym tortom warstwowym niż medovikowi. Bez smetany zbuduj kwaskowatość i lekkość ze śmietany kwaśnej i śmietanki, a doznanie smakowe będzie bardzo bliskie.
Wybór składników i sprzętu do medovika
Składniki
Miód, jajka, masło, śmietana i śmietanka ze zwykłego sklepu w pełni wystarczą, więc nie musisz szukać specjalnego miodu ani nabiału. Jeśli nie dostaniesz smetany, połącz śmietanę kwaśną ze śmietanką, żeby zrównoważyć kwaskowatość i kremowość. Na pierwszy raz wybierz łagodny w smaku miód, a tort będzie łatwy do polubienia.
Sprzęt

Warto mieć sprzęt, który chroni przed niepowodzeniami: wałek, żeby warstwy miały równą grubość, obręcz do tortu, która wyznaczy mały okrągły kształt, i mały malakser, który zmieni oskrobki w drobne okruszki.
Z tego przepisu powstaje jeden mały tort o średnicy 12 cm, dzięki czemu warstwy są łatwe do opanowania w domowym piekarniku. Obręcz o średnicy 12 cm służy jako szablon do wycinania upieczonych warstw w krążki i jako tymczasowa forma podczas przekładania kremem. Możesz wycinać wokół talerza, ale jeśli warstwy lubią się przesuwać, obręcz ułatwia życie.
Ciasto miodowe rozwałkowuje się na grubość około 1–2 mm. Rozpłaszczanie ręką zwykle zostawia grubszy środek, więc wałek oznacza mniej wpadek. Przyda ci się też przy innych daniach z ciasta, takich jak pielmieni (po japońsku) i kurnik (po japońsku).
Drobne okruszki z oskrobków dają bokom tortu schludne wykończenie. Roztłuczenie ich w worku też działa, ale mały malakser jest szybszy, gdy chcesz, żeby były równo drobne.
Przygotowanie
W medoviku zrobienie wielu warstw o tej samej grubości ma większe znaczenie niż samo pieczenie. Ciepłe ciasto jest miękkie, a im bardziej stygnie, tym trudniej je rozwałkować. Zamiast dążyć do idealnych kół, w domu pewniej jest rozwałkować cienko, upiec i dopiero na końcu przyciąć do 12 cm.
Na czym medovik najczęściej się wykłada

Składniki są proste, więc błędy widać gołym okiem. Zbyt słodki smak, twarde warstwy i rzadki krem wyglądają jak osobne problemy, ale większość sprowadza się do dwóch rzeczy: grubości warstw i wilgotności kremu. Jeśli warstwy są grube, środek pozostaje jak biszkopt nawet po nocy w lodówce. Jeśli krem jest luźny, wycieka bokami podczas układania, a następnego ranka tort rozjeżdża się na talerzu.
| Problem | Przyczyna | Co zrobić |
|---|---|---|
| Twarde warstwy | Zbyt grube ciasto, za dużo mąki, za krótkie odpoczywanie | Rozwałkuj na 1–2 mm i zostaw w lodówce na 8 godzin lub dłużej |
| Gorzkie warstwy | Przypieczone albo mocno wygotowany miód | Sprawdzaj od 5. minuty w 180 °C. Kąpiel wodną trzymaj na małym ogniu |
| Krem wycieka | Za słabo ubita śmietanka, wodnista śmietana | Odsącz lekko śmietanę i wmieszaj śmietankę ubitą do miękkich szczytów |
| Krem nie wsiąka | Krem zbyt sztywny | Ubij śmietankę tylko do miękkich szczytów. Jeśli jest sztywna, dodaj 1 łyżeczkę mleka |
| Krzywy przekrój | Środek przesuwał się przy każdej warstwie | Wyrównuj każdą warstwę delikatnie dłonią i obracaj talerz podczas smarowania |
| Ciężka słodycz | Za mało kwasku w kremie | Dodaj 1 łyżeczkę soku z cytryny i podawaj z herbatą lub owocami |
Częsty błąd to uznanie upieczonych warstw za „ładnie chrupiące" i zjedzenie ich w takiej postaci. To jeszcze nie koniec. Poczekaj, aż wchłoną wilgoć z kremu i zmiękną na tyle, że będzie je można kroić widelcem.
Kwaskowatość kremu też ma znaczenie. W Rosji i krajach sąsiednich używa się nabiału bliskiego smetanie, ale śmietana kwaśna różni się kwasem i wilgotnością w zależności od marki. Jeśli krem wydaje się płaski, dodaj odrobinę soku z cytryny zamiast większej ilości cukru. Dodatkowa słodycz zakrywa aromat miodu i sprawia, że po posiłku tort wydaje się ciężki.
Podawanie, przechowywanie i najczęstsze pytania

Pozwól medovikowi poleżeć poza lodówką około 15 minut, a uwolni więcej aromatu niż prosto z zimna. Podawaj go z mocną czarną herbatą, niesłodzoną herbatą z mlekiem lub kawą, która nie jest jasno palona. Słodki napój nakłada zbyt wiele na długo utrzymującą się słodycz miodu i kremu.
Tort zachowuje świeżość około 3 dni w lodówce. Żeby nie wysechł, dociśnij folię spożywczą bezpośrednio do przekroju i przykryj cały tort pojemnikiem. Można go zamrozić, ale wilgoć kremu nie wraca w pełni, a warstwy stają się lekko kruche. Jeśli mrozisz, zawiń każdy kawałek osobno i zjedz w ciągu 2 tygodni. Rozmrażaj w lodówce przez pół dnia i wyjmij 15 minut przed jedzeniem.
Czy można go zrobić bez śmietany kwaśnej?
Tak. 200 g odsączonego jogurtu, 200 ml śmietanki i 80 g serka kremowego daje dobry balans kwaskowatości i kremowości. Sam serek kremowy robi tort ciężki, bliższy sernikowi niż medovikowi. Na pierwszy raz śmietana kwaśna łatwiej wsiąka w warstwy.
Jaki miód sprawdza się najlepiej?
Jasny miód, na przykład akacjowy, daje elegancki efekt. Ciemniejszy, bardziej aromatyczny, na przykład wielokwiatowy albo zbliżony do gryczanego, nadaje głębię rosyjskiego wypieku. Przy mocno aromatycznym miodzie odrobina dodatkowego soku z cytryny w kremie równoważy ciężkość.
Czy 12 cm to nie za mało?
Zacznij od małego. Łatwiej poćwiczyć wiele cienkich warstw, a jeśli krem wycieknie, szkody będą ograniczone. Na tort o średnicy 18 cm użyj około 1,8 razy więcej składników i upiecz około 10 warstw, sprawdzając każdą po tych samych 5–6 minutach.
A jeśli chcę zjeść go tego samego dnia?
Rozwałkuj ciasto jeszcze cieniej, rozsmaruj trochę więcej kremu i zostaw tort w lodówce na co najmniej 4 godziny. Prawdziwie wilgotny przekrój i tak pojawia się jednak dopiero następnego dnia. Jeśli spodziewasz się gości, najpewniejszy plan to złożenie tortu dzień wcześniej i samo pokrojenie go w dniu podania.
Co podać do niego w stylu rosyjskim?
Jako deser najlepiej smakuje po posiłku, który nie składa się wyłącznie z ciężkich dań z ciasta. Mały kawałek po zimnej okroszce (po japońsku) albo kwaskowatym barszczu (po japońsku) pozwala słodyczy miodu ładnie się ułożyć. Jeśli jednak chcesz ciasta na stole, podaj pielmieni (po japońsku) jako danie, a medovik jako słodkie — i poczujesz całą rozpiętość słonego i słodkiego w rosyjskiej kuchni.












